Reverse IP lookup w prostych słowach

Kto szuka hasła „reverse IP lookup”, znajduje bardzo różne narzędzia. Wynika to stąd, że pojęcie nie jest dokładnie zdefiniowane. W zależności od dostawcy i kontekstu mają na myśli inne zapytania. Tu je porządkujemy, aby wiedzieli Państwo, czego naprawdę potrzebują.

Trzy znaczenia

Dla rozpoznawania firm na własnej stronie liczy się przede wszystkim pierwsze znaczenie. Drugie odpowiada na inne pytanie, a mianowicie, jakie strony dzielą serwer. Nie mówi nic o tym, kim jest odwiedzający. Trzecie uzupełnia pierwsze w szczególnych przypadkach, zob. Rekord PTR: jak z nazwy komputera powstaje firma.

Kto prowadzi katalogi

Adresami IP zarządza na świecie pięć rejestrów regionalnych. Każdy odpowiada za część świata:

• RIPE NCC: Europa, Bliski Wschód i część Azji Środkowej
• ARIN: Ameryka Północna
• APNIC: Azja i Pacyfik
• LACNIC: Ameryka Łacińska i Karaiby
• AFRINIC: Afryka

Dla obszaru DACH właściwy jest RIPE NCC. Rejestry znają bloki adresów, które przydzieliły, oraz wpisy z nimi związane. Kto skieruje zapytanie do niewłaściwego rejestru, zwykle zostanie przekierowany do właściwego.

RDAP zamiast Whois

Stary Whois to usługa tekstowa z odpowiedziami w dowolnej formie. Każdy rejestr formatował je nieco inaczej. Dla programów było to uciążliwe do analizy. Następca nazywa się RDAP, Registration Data Access Protocol. Przynosi trzy zalety:

• Jednolity format: odpowiedzi to JSON, czyli czytelne dla maszyn. Drogi zapytań ustalono w RFC 9082, struktury odpowiedzi w RFC 9083.
• Jednolite adresy: zapytanie to zwykły adres internetowy według wzoru /ip/<adres>.
• Przekierowanie: serwer, który sam nie zarządza adresem, odsyła do właściwego rejestru. Listę właściwych serwerów prowadzi IANA.

Dla programistów oznacza to: można odpytać rejestr i dostać ustrukturyzowaną odpowiedź zamiast tekstu ciągłego. Odpowiedzi rejestrów w szczegółach nadal nieco się różnią, nie jest więc w pełni jednolicie. Podstawy techniczne IETF opublikowała we wspomnianych RFC, dokumentacja RIPE do RDAP opisuje wdrożenie w Europie.

Co zawiera wpis

Wpis sieci zawiera zwykle następujące pola:

• Zakres adresów: początek i koniec sieci
• Nazwa sieci: skrót wybrany przez właściciela
• Kraj: kraj podany we wpisie
• Rodzaj przydziału: na przykład duży przydział dla dostawcy lub przypisanie klientowi końcowemu
• Właściciel: zwykle organizacja, czasem tylko opis
• Kontakty: punkty kontaktowe w sprawach technicznych i zgłoszeń nadużyć
• Uwagi: dowolny tekst prowadzony przez właściciela

Nazwa sieci i opis to wolny tekst. Są niejednolite i częściowo przestarzałe. Dlatego każde rozpoznawanie firm pracuje z regułami, które odczytują i klasyfikują te pola, zamiast prostego porównania jeden do jednego.

Granice

Wpis w rejestrze mówi, do kogo należy sieć. Nie mówi, kto w danej chwili siedzi przy urządzeniu. Wynika z tego kilka granic:

• Właściciel sieci to nie urządzenie. Za adresem może stać wielu ludzi, na przykład w sieci komórkowej.
• Sieci dostawców. Jeśli sieć należy do dostawcy internetu, we wpisie figuruje dostawca, a nie klient. Dlaczego tak jest w przypadku home office i sieci komórkowej, opisuje artykuł Home office, VPN i sieć komórkowa: kogo Państwo nie zobaczą.
• Dalsze przydziały. Dostawcy przekazują części swoich sieci klientom. Czy to przekazanie figuruje w rejestrze, zależy od dostawcy. Jeśli go brak, jako właściciel pozostaje widoczny dostawca.
• Utrzymanie. Wpisy prowadzą ludzie i mogą być przestarzałe.

Jakie skutki ma to dla liczby trafień, opisuje artykuł Wskaźnik rozpoznawalności: dlaczego liczby tak bardzo się różnią. Cały przebieg od zapytania do firmy pokazuje artykuł Jak działa rozpoznawanie firm? Technika w 6 krokach. Co oznaczają klasy w raporcie, wyjaśnia pomoc w części Klasy odwiedzających: firma, dostawca internetu, centrum danych.

Czy reverse IP lookup jest dla Państwa właściwą drogą, czy wystarczy formularz, porównuje artykuł Jakie firmy odwiedzają moją stronę?.

Dla orientacji w Whovisit: zapytanie przebiega tam przez RDAP, po czym adres jest odrzucany.